بعد از دو شاخه شدن گروه کمپین یک میلیون امضا در سالی که گذشت و تبدیل آن به دو دستهء طرفداران پروین
اردلان و طرفداران نوشین احمدی خراسانی ، بخش بزرگی از انرژی دو طرف صرف درگیری های پنهان و بی سر و صدا با یکدیگر شد . اختصاص جوایزی من درآوردی - مانند جایزهء جعلی سیمون دوبووار- در آن سوی مرز به گروه کمپین یک میلیون امضا و معروف شدن این گروه در رسانه هایی خارجی ، اختلافات فی مابین را گسترش داد و طرفین را وارد جنگی نامرئی برای تصاحب ارث و میراث ها و افتخارات کسب شده کرد . دامنهء این درگیری ها به معدود شهرهایی که علاقمندان هستهء اولیه کمپین در آن فعالیت مختصری دارند نیز کشانده شد . شهر اصفهان نمونهء بارز و عینی این رقابتهای درون گروهی شده است . با دو پاره شدن گروه کمپین یک میلیون امضا در تهران ، کمپینی های اصفهان نیز دو دسته شده و هرکدام پیرو بخشی از کمپینی های تهران شدند . چند روز مانده به روز جهانی زن ، دستهء نوشین احمدی با جمع آوری تعدادی از اعضای خود دراصفهان و با یکی دو روز مهمان شدن در منازل دوستانشان در آن شهر ، در سایت مدرسهء فمنیستی - تریبون دستهء نوشین احمدی - و همچنین در وبلاگ کمپینی های پیرو این شاخه در اصفهان ، اعلام کرد به مناسبت روز جهانی زن نشست کمپین یک میلیون امضا را در این شهر برگزار کرده است . اینکه برگزاری این نشست به چه شکلی بوده و چه کسانی بجز جلوه جواهری در آن شرکت کردند و چه گفتند و چه کردند مهم نیست ، مهم آن است که این مانور تبلیغاتی برای دستهء پروین اردلان در تهران بسیار گران آمد . دو روز بعد از برگزاری آنچه که همایش کمپین یک میلیون امضا در اصفهان نامیده شد و ایضا دو روز مانده به روز جهانی زن ، جمعی از اعضای تیم پروین اردلان در تهران نیز سراسیمه و با دستپاچگی خود را به اصفهان رساندند تا با جمع شدن به دور هم و عکس گرفتن در کنار زاینده رود و اعلام همایش مجدد کمپین یک میلیون امضا به مناسبت روز جهانی زن در آن شهر ، مشت محکمی به دهان گروه رقیب بزنند . خبرش را نیز به همراه عکسی یادگاری از نیروهای اعزامی از تهران در وبسایت دستهء خود - تغییر برای برابری - منتشر کردند تا بترکد چشم حسود! بر کسی پوشیده نیست که نه اعزام تیم نوشین احمدی خراسانی به اصفهان و نه گسیل داشتن تیم پروین اردلان به آن شهر هیچکدامشان همایش و یا حتی جلسه ای در حد نشستی معمولی نیز محسوب نمی شوند و تنها نوعی نمایش قدرت و عرض اندام در مقابل حریف بودند . رواج این دعواهای خاله زنکی در هر دو دستهء گروه کمپین یک میلیون امضا ثمری جز بی اعتباری کارزار دفاع از حقوق زنان ایران و لطمه زدن بیشتر به حیثیت جنبش فمنیستی ایران ندارد . هر دو دستهء گروه کمپین یک میلیون امضا باید بدانند که آنها به عنوان بخشی از جنبش مدافعان حقوق زنان ایران کارها و رویکردهایشان از سوی دستگاههای ذیربط و مخالفین جنبش فمنیسم و فمنیستهای ایران رصد می شود و شایسته است که در رفتارهای خود و شیوه هایی که در پیش می گیرند احساس مسئولیت بیشتری کنند . خطاها و اشتباه ها و عملکرد غلط اعضای هر دو شاخهء گروه کمپین یک میلیون امضا می تواند به پای همهء مدافعان حقوق زنان مظلوم ایران نوشته شود و فراهم کنندهء بهانه هایی بیشتر برای تحقیر و تمسخر و بی اعتبار کردن مجموعهء فمنیستهای ایران - چه لیبرال و چه مارکسیست - از سوی دستگاههای مخالف با فمنیسم در کشور گردد . ادامهء دعواهای خاله زنکی و گیس و گیس کشی های سخیفی که میان دو شاخهء نوشینی ها و پروینی های گروه کمپین یک میلیون امضا براه افتاده است در شان روشنفکران ایران و بویژه فمنیستهای کشور ما نیست
اردلان و طرفداران نوشین احمدی خراسانی ، بخش بزرگی از انرژی دو طرف صرف درگیری های پنهان و بی سر و صدا با یکدیگر شد . اختصاص جوایزی من درآوردی - مانند جایزهء جعلی سیمون دوبووار- در آن سوی مرز به گروه کمپین یک میلیون امضا و معروف شدن این گروه در رسانه هایی خارجی ، اختلافات فی مابین را گسترش داد و طرفین را وارد جنگی نامرئی برای تصاحب ارث و میراث ها و افتخارات کسب شده کرد . دامنهء این درگیری ها به معدود شهرهایی که علاقمندان هستهء اولیه کمپین در آن فعالیت مختصری دارند نیز کشانده شد . شهر اصفهان نمونهء بارز و عینی این رقابتهای درون گروهی شده است . با دو پاره شدن گروه کمپین یک میلیون امضا در تهران ، کمپینی های اصفهان نیز دو دسته شده و هرکدام پیرو بخشی از کمپینی های تهران شدند . چند روز مانده به روز جهانی زن ، دستهء نوشین احمدی با جمع آوری تعدادی از اعضای خود دراصفهان و با یکی دو روز مهمان شدن در منازل دوستانشان در آن شهر ، در سایت مدرسهء فمنیستی - تریبون دستهء نوشین احمدی - و همچنین در وبلاگ کمپینی های پیرو این شاخه در اصفهان ، اعلام کرد به مناسبت روز جهانی زن نشست کمپین یک میلیون امضا را در این شهر برگزار کرده است . اینکه برگزاری این نشست به چه شکلی بوده و چه کسانی بجز جلوه جواهری در آن شرکت کردند و چه گفتند و چه کردند مهم نیست ، مهم آن است که این مانور تبلیغاتی برای دستهء پروین اردلان در تهران بسیار گران آمد . دو روز بعد از برگزاری آنچه که همایش کمپین یک میلیون امضا در اصفهان نامیده شد و ایضا دو روز مانده به روز جهانی زن ، جمعی از اعضای تیم پروین اردلان در تهران نیز سراسیمه و با دستپاچگی خود را به اصفهان رساندند تا با جمع شدن به دور هم و عکس گرفتن در کنار زاینده رود و اعلام همایش مجدد کمپین یک میلیون امضا به مناسبت روز جهانی زن در آن شهر ، مشت محکمی به دهان گروه رقیب بزنند . خبرش را نیز به همراه عکسی یادگاری از نیروهای اعزامی از تهران در وبسایت دستهء خود - تغییر برای برابری - منتشر کردند تا بترکد چشم حسود! بر کسی پوشیده نیست که نه اعزام تیم نوشین احمدی خراسانی به اصفهان و نه گسیل داشتن تیم پروین اردلان به آن شهر هیچکدامشان همایش و یا حتی جلسه ای در حد نشستی معمولی نیز محسوب نمی شوند و تنها نوعی نمایش قدرت و عرض اندام در مقابل حریف بودند . رواج این دعواهای خاله زنکی در هر دو دستهء گروه کمپین یک میلیون امضا ثمری جز بی اعتباری کارزار دفاع از حقوق زنان ایران و لطمه زدن بیشتر به حیثیت جنبش فمنیستی ایران ندارد . هر دو دستهء گروه کمپین یک میلیون امضا باید بدانند که آنها به عنوان بخشی از جنبش مدافعان حقوق زنان ایران کارها و رویکردهایشان از سوی دستگاههای ذیربط و مخالفین جنبش فمنیسم و فمنیستهای ایران رصد می شود و شایسته است که در رفتارهای خود و شیوه هایی که در پیش می گیرند احساس مسئولیت بیشتری کنند . خطاها و اشتباه ها و عملکرد غلط اعضای هر دو شاخهء گروه کمپین یک میلیون امضا می تواند به پای همهء مدافعان حقوق زنان مظلوم ایران نوشته شود و فراهم کنندهء بهانه هایی بیشتر برای تحقیر و تمسخر و بی اعتبار کردن مجموعهء فمنیستهای ایران - چه لیبرال و چه مارکسیست - از سوی دستگاههای مخالف با فمنیسم در کشور گردد . ادامهء دعواهای خاله زنکی و گیس و گیس کشی های سخیفی که میان دو شاخهء نوشینی ها و پروینی های گروه کمپین یک میلیون امضا براه افتاده است در شان روشنفکران ایران و بویژه فمنیستهای کشور ما نیست
